تبلیغات
پروژه بیداری - مطالب خرداد 1391
پروژه بیداری

اللهم ارزقنی ا لشهاده فی سبیلک

سرفه ... سرفه ... سرفه ...! حساب آنها که توی خیابان با صدای خشک نفس هایشان

 از کنارم رد شده اند. از دستم در رفته. از درد مچاله می شوند و ریه هایشان اذن دخول

 هوا را صادر نمی کند. به یکی از آنها گفتم که شلمچه کجاست؟! چشم هایش شد

 چشمه اشک... سینه اش زخمی بمب های شیمیایی همان جا بود. می گفت که

 ماسک به تعداد بچه ها نبود...

یا علی

 

 

 


نوشته شده در چهارشنبه 31 خرداد 1391 ساعت 02:51 ق.ظ توسط نظرات |

مثل همیشه از صبح زود آمده بود اول ورودی شهر نشسته بود.دلش دوباره بوی بهار می خواست.

سراغش را از همه گرفت .عکسش را به همه نشان داد.

نه مادر ، با کاروان ما نیست شاید بهاری دیگر .......

 


نوشته شده در یکشنبه 28 خرداد 1391 ساعت 03:13 ق.ظ توسط نظرات |

.

.

.

جمله بسازید!!

با حرف " پ " ...                                                                                                       

" پ " ...

" پ " ...

" پ " ...

" پ " ... مثلِ...؟؟!!

                                                                       آهان !! یادم آمد...!!!

 

" پ " مثلِ " پــــَــــــــــــــر... "

" پـــَـــــــــــــر... "

مثلِ...

 " پـــَـــــــــــــــرواز... "

یعنی...

" حاج احمـــــــــــــد "

.

.

جمله ات " خوبـــــــ... " است...

اما با خودت سنخیت ندارد...!!!

دوباره ؛ جمله بسازید!!

با حرف " پ " ...

" پ " ... مثلِ...؟؟!!

" پ " مثلِ ... " پیله "

پیله !!! هم یعنی م.ن

كه عمریست تنیده ... میتند... و خواهد تنید... درخود!!!

.

.

جنس دعایتــــــ كه مرغوب نباشد...!!!

روزهایت بی سر و سامان ند...!!

ساعت هایت بی حوصله ...!!

دقیقه هایت بَد حالـ...!!

ثانیه هایت هم تَبــــــ دار...!!

دلتـــــ هم مثل خودت دَر بهـ دَر...

آنگاهـ...كهـ

اینـــ (+)ــجا هم راهتـــ نمیدهند!!

 اینـــ (+) میشود!! انیسِ...

دَر بهـ دَریتـــــ...!!

                                                                        بگذریمــ...

.

.

كمتر مینویسیمـــ...

این روزها...!!

بیشتر " آـهـ " میكشیم!!

از دستــــ رفتنـــ روزهایــ نابمانـــ... را

                                 ... و او میگفتــــــ...

                                                                " آـهـ " رواستــــ... ر   و    ا

.

.

لا اله الا انت سبحانكــــــ انی كنتـــــ من الظالمینـــــ....

صفایی دارد زمزمه اشــ...آنـ همـ اینـ روزها!!

به نیت دلتنگیهایــ...دلِ تنگـــِ مرهمــ بازویــ... م.ا.دَ.ر

.

.

.

قابل بودیم اگر!!

دعایمانــ كنید...

 


نوشته شده در پنجشنبه 25 خرداد 1391 ساعت 02:03 ق.ظ توسط نظرات |

دم دم غــروب دلم بهانه گیر شده بود,شمع را روشن کردم خاموش شد,خواستم فانوس را روشن کنم اما نفت نداشت...

چشمانم پینه بسته بود بس که گریستم...ناله هایم امواج را پر کرده بود..

خاک  سینــــه ام را بسته بود تا آن را نشکنم...

سرم را به طرف ضربان قلبم کشاندم...

دستانم داشتند سیم های اتصال را وصل می کردند...

ضربان تند تر می شد...

حرکت خون روی رگ هایم فاصله ای نداشت...

حسشان می کردم...

چشمانم مانند وقت هایی که او را می دیدم شفاف شده بود..

قطره ای اشک داخل فانوس ریخت...همه جا روشن شد...

آینه را دیدم گویی پشت نداشت...دستم را رویش کشیدم تا گرد و غبارش برود...

خودم را ندیدم...باز هم کشیدم...اما این من نبودم..

انگار دستانم کارشان را کرده بودند...

سیم ها به شدت وصل شده بودند..

بال هایم باز شدند پنجره باز شد..

دیوار شکافته شد...

کسی را می دیدم,صورت مهربانی داشت...نور بود...زیبا بود..

نمی دانم درست می دیدم یا نه..

ریشوان سفیدش نگاهم را جذب خود کرد ...انگار چیزی در دست گرفته بود و دستانش را به سوی آسمان گشوده بود..

آری سیم های اتصال را در دستان مهربانش گرفته بود

چشمانش پر از غم بود...

گویی منتظر چیزی بود..

با آمدن هر سیم اتصال در دستانش لبخندی می زد و خوشحالیش آنقدر مهربان و پر احساس بود که با آمدن هر سیم در دستانش اشکی روی گونه اش جاری می شد..

او منتظر اتصال من و تویی بود که گاهی فقط به فکر خودمان هستیم و او در انتظار است که بیایــــد...

و ما فقط منتظر انتظــــــاریم

انتظار هم منتظر ما!!!

انتظار بــــدون اتصـــال هم مگر معنــــــا دارد؟؟؟؟؟

خودم را می گویم!برای فرجش دعا می کنم اما دل گناهکارم را به که بفروشم؟شیطان؟

آخر....او هم خریدارش نیســــت!!!

خدایـــــــــا دل هایمان را متصل گردان تا برای ظهور حضرتش دعــا کنیم..

برای او که قلبش برای هر دعای با اخلاص ما می تپد...

برای او که با مهربانی دست های ناتوان ما را که زیر ویرانه های گناه گم شده بیرون می کشد و آمدنمان به محراب عبادت را تبریک می گوید..

آقــــای دل های ما..آمده ایم تا دستان ناتوانمان را سوی محراب دلتــــان  خریداری کنید..

آقــــای ما, خریدار دل گنهکارمان هستید؟؟؟؟؟

در  پناه مادرم زهرا(س)

یا علی*

 


نوشته شده در دوشنبه 22 خرداد 1391 ساعت 03:49 ق.ظ توسط نظرات |

¤ آدم هایی که مثلِ نسیم اند را نگیریدشان!

بگذارید بروند به امان ِ خدا ...

از آدم هایی كه مثل ِ نسیم اند انتظار آدم بودن نداشته باشید ...

انتظار نداشته باشید !

با آدم هایی كه مثل ِ نسیم اند تنها همراه شوید و بروید همان جایی كه ازش آمده اند *... :)

* خــدا .

ته نوشت:

همراه هم نشدید، ولشان كنید بروند... بوزند ... سهم ِ شما؛
همان قدر سهمی كه از یك نسیم ِ دلچسب ِ اردیبهشتی می‌‌‌‌برید

ته ته نوشت:

کسی مرا نزاد...

مرا خدا زاد...

نه آنچنان که خود خواستم...

آنچنان که او خواست...

که من کسی نبودم...

همه کسم خدا بود...

 و...

 کس بیکسان خداست...

 

 


نوشته شده در جمعه 19 خرداد 1391 ساعت 03:17 ق.ظ توسط نظرات |

...بال هایم دنبالِ صاحبشان می گردند ... می خواهند بگویند همه چیز مهیاست برای پَر كشیدن ...
می خواهند بگویند بیا كه با هم بپریم... كه تو نباشی، ما به كاری نمی آییم ...بیا كه لحظه شماری
می كنیم برای رهایـی... . بال هایم دنبالِ صاحبشان می گردند ... خسته شدند و آه می كشند و
آماده اند برای گریـستن ...
صاحبشان هم.


...
شب هایی كه جای بال هایم می سوزند، كابووسِ روزی را می بینم كه تقلا می كردم بال هایم را بكّنَم ...
می خواستم آدم شوم ! خدا هم حرفم را گوش كرد و با ملایمــت، مرا كفِ زمین پرت كرد ! ...
آدم ها ذاتاً خرند !!! نه از بدو ِ تولد! از قبل ِ آدم شدن... حقیقتاً فرشته های خری بودیم ... !
خدا می گفت؛ « زیاد اصرار نکن. » ... نمی گفت چرا ؟... من هم که... . آدم ها کلاً تجربهء پیشینیان برایشان سرمشق نمی شود ! نه از بدو ِ تولد ها.. از قبل ِ . . .


(
دیشب)-
... داشتم بال هایم را می كندم ... خوشحــال بودم... یك شادی‌ِ وصف ناپذیر... كاش لااقل چیزی در دنیا خیرات می كردند كه  لیاقتِ كندنِ بال های نرمم را داشت .! داشتم می كندم و خدا ، ریز ریز می خندید ...
من آمدم . ...
                
روی
                        
زمین .
پ ن

آری اعتکاف بهشتی بود که  باخوردن سیب گناه دوباره منو به زمین فرستادن

چه مستی وعشق بازیی داشتیم ولی بالمان شکسته بود ورمقی برای پروازنبود

دراین میخانه دگرجای من بی سروپا نیست

بگذاربه پشت درمیخانه بمیرم

* ببین خدای آشِنا

سر از تمام ِ كارهای ما كه در می آوری ...[.!]
فقط نخند !

+
گاهی مجبور می شوی بد بودن را تمرین كنی !


صد بار به سنگ کینه بستند مرا/از خویش غریبانه گسستند مرا

گفتتند همیشه بی ریا باید زیست/آیینه شدم باز شکستند مرا

 




نوشته شده در پنجشنبه 18 خرداد 1391 ساعت 03:10 ق.ظ توسط نظرات |

آی خدا ! با آه بخوان
برای این ماهی هایی كه لبشان را دوخته‌ای و رهایشان كردی وسطِ دریا فكری بكن.
ماهی های دیگر را كه می‌بینند، كه دارند قلپ قلپ می‌نوشند -انگار تازه به دنیا آمده باشند-
حس ِ مرگ بهشان دست می‌دهد... بعد هرچه می‌بارند، هیچ كس نمی‌بیند ...چه كار كنند ؟!
آــی خدا... چرا گذاشتی با همان یك قطره ماهی شوند ؟ چرا طعمِ آب را بهشان چشاندی ؟ ...
لااقل قلبِ نحیفشان را نسوزان... مگر خودشان چقدر حجم دارند كه قلبشان هم.،.
لااقل لب‌هایشان را به هم ندوز...
كاش در همان تُنگ ِ كوچك، وسط ِ خشكی ــ نیستی ــ
می گذاشتی بمانند ...
حسرت می كِشند ... می‌فهمی كه؟... حسرت می‌خورند و می‌نوشند . . .

آـــ ه خُ د ا ..
شششششههههههههههههههادت رامیخواهم
*حســرت ِ من
حسرت ِ ماهی قرمزی‌ست
كه در ِ تُنگَش را بسته اند
و آن را وســط ِ دریا اَنداخته اند ...

}من؛ نه...
تو نه...
اصلاً هیچ کس نه...
او....{


نوشته شده در شنبه 13 خرداد 1391 ساعت 03:05 ق.ظ توسط نظرات |

روح در برابـــــر پنجـــــــره، هرگـــــز آرام نمی مانـــــــــد

نسیم تا " پنجــــــــــــره " را گشود.

گرفتار تنگنا،

              با التهابـــــــی شعله ور،

                                  با شوقـــــی دیوانـــــه،

                                                       خود را به در می رساند.

پنجــــــره، دنیای آرام او را تنگنایـــــی سیاه و خفقان آور می نماید.

با نخستین روزنــــه ای

کـــه از " آخرت " به درون این " دنیـــــا " باز می شود.

                                   غربت،

                                         تنهایــــــــی،

                                                         خلوت،

                                                                 تاریکی و خفقان

                                                                                       اتاق را پـــــــــــــر می کنــــد.

پ ن:

خدایا...

کودکان گل فروش را می بینی؟

مردان خانه بدوش ...

دخترکان تن فروش ...

مادران سیاه پوش ...

کاسبان دین فروش ...

محرابهای فرش پوش ...

پدران کلیه فروش ...

زبانهای عشق فروش ...

انسانهای آدم فروش ...

همه را میبینی؟؟؟؟؟؟؟؟؟

می خواهم یک تکه آسمان کلنگی بخرم...

دیگر زمینت بوی زندگی نمی دهد...


دکترشریعتی


نوشته شده در چهارشنبه 10 خرداد 1391 ساعت 05:33 ق.ظ توسط نظرات |

یک نفر دلش شکسته بود
توی ایستگاه استحابت دعا
منتظر نشسته بود
منتظر ولی, دعای او
دیر کرده بود
او خبر نداشت که دعای کوچکش
توی چارراه آسمان
پشت یک چراغ قرمز شلوغ
گیر کرده بود
*
او نشست و باز هم نشست
روزها یکی یکی
از کنار او گذشت
روی هیچ چیز و هیچ جا
از دعای او اثر نبود
هیچکس از مسیر
رفت وآمد دعای او
با خبر نبود
با خودش فکر کرد
پس دعای من کجاست؟
او چرا نمی رسد؟
شاید این دعا
راه را اشتباه رفته است
پس بلند شد
رفت تا به آن دعا
راه را نشان دهد
رفت تا که پیش از آمدن برای او
دست دوستی تکان دهد
رفت
پس چراغ چارراه آسمان سبز شد
رفت وبا صدای رفتنش
کوچه های خاکی زمین
جاده های کهکشان
سبز شد
او از این طرف دعا از آن طرف
در میان راه
با هم آن دو روبه رو شدند
دست توی دست هم گذاشتند
از صمیم قلب گرم گفتگو شدند
وای که چقدر حرف داشتند...
*
برف ها
کم کم آب می شود
شب
ذره ذره آفتاب می شود
و دعای هر کسی
رفته رفته توی راه
مستجاب می شود...

شهادت شهادت شهادت...


نوشته شده در یکشنبه 7 خرداد 1391 ساعت 02:10 ق.ظ توسط نظرات |

حدود ده سال است که ساکن مجیدیه هستیم و در تمام این مدت با یک خانواده ارمنی همسایه ایم که انسانهای شریفی هستند، حدود یک سال پیش دختر همسایه مبتلا به بیماری ای شد که باعث فلج شدن هر دو پایش گردید. از آن روز مدام مداوا و طبابت و عوض کردن این دکتر و آن دکترشان شروع شد، ولی فایده ای نکرد..

- پارسال یه روز (أیام  فاطمیه بود ) که مرد همسایه داشت میرفت سر کار من هم از در بیرون میرفتم و باهم روبرو شدیم و پس از سلام و احوالپرسی جویای احوال دخترش شدم. گفت: این همه دکتر متخصص و گران قیمت هیچ تاثیری نداشت و هنوز دخترم قادر به حرکت نیست. 

به او گفتم: میخواهی دکتر متخصصی را به تو معرفی کنم که حتما این درمان از دستش بر میاد؟؟

گفت: اگر چنین کسی هست و فکر میکنی میتونه خوب بگو!
گفتم: ما مسلمونا یه بانوی بزرگواری داریم به اسم حضرت فاطمه زهرا (س) اگر به او متوسل شوی و از او بخواهی مطمئنم مشکلت حل می‌شود. وقتی این را شنید لبخندی زد و سوار ماشینش شد و گفت: از اینهمه دکتر فوق تخصص و متخصص چکاری بر آمد که از توسل بربیاد؟ ولی دوستام چند تا فوق تخصص که تازه از اروپا آمده اند بهم معرفی کردند. سراغ اونها میرم ببینم چکار میکنند، و خداحافظی کرده و رفت.
من هم به دنبال کارم رفتم و دیگر از آنها خبر نداشتم تا اینکه چند هفته بعد به در خانه ما آمد زنگ زد و مرا کار داشت. رفتم دم در و پس از سلام و احوال پرسی جویای حال دخترش شدم. با چشم گریان گفت: بعد از آن روز که باهم صحبت کردیم من سراغ چندین متخصص دیگر رفتم ولی هیچ اثری نکرد. در صف انتظار یکی از متخصصین بودم و دخترم در کنارم خواب بود ، ناگهان یاد حرفهای تو افتادم و در دلم متوسل شدم به همان کسی که گفتی و گفتم: ای خانم بزرگواری که فلانی تو را معرفی کرد و من اسمت را یادم نیست ، من تاجر فرش هستم، نذر میکنم که اگر دخترم را شفا بدهی ، برای تمام صحن های حرمت فرش دستباف هدیه میکنم، در همین حال و هوای خودم بودم که دیدم دخترم مرا تکان میدهد، به خودم آمدم ، دخترم گفت : بابا ببین من راه میرم. اون خانم گفت: بابات از من خواسته که تورو خوب کنم. از جات بلند شو و منو بلند کرد و من تونستم رو پاهام واستم و راه برم. و حالا در حالی که از تو برای معرفی این خانم خیلی ممنونم ، ازت خواهش میکنم آدرس حرمش رو بدی تا من نذرمو ادا کنم.
اینجا دیگه من بودم که زار می‌زدم که ای مرد، تو بی خبری که خانم بزرگ و با کرامت ما زهرای اطهر نه که حرم ندارد بلکه قبر مشخصی هم ندارد.


به نقل از مصاف با شیطان


 


نوشته شده در پنجشنبه 4 خرداد 1391 ساعت 02:35 ق.ظ توسط نظرات |

مردی با درویشی که مراحلی از سیر و سلوک را با هم گذرانده بودند و از دِیری به دیر دیگر سفر می کردند، سر راه خود دختری را دیدند در کنار رودخانه ایستاده بود و تردید داشت از آن بگذرد...
وقتی آن دو نزدیک رودخانه رسیدند دخترک از آن ها تقاضای کمک کرد. درویش بلا درنگ دخترک رابرداشت و از رودخانه گذراند. دخترک رفت و آن دو به راه خود ادامه دادند و مسافتی طولانی را پیمودند تا به مقصد رسیدند. در همین هنگام مرد که ساعت ها سکوت کرده بود خطاب به همراه خود گفت: «دوست عزیز! ما نباید به جنس لطیف نزدیک شویم. تماس با جنس لطیف برخلاف  سلوک ماست؛ در صورتی که تو دخترک را بغل کردی و از رودخانه عبور دادی.»
درویش با خونسردی و با حالتی بی تفاوت جواب داد: من دخترک را همان جا رها کردم ولی تو هنوز به آن چسبیده ای و رهایش نمی کنی. دخترک را زمین بگذار!



برگرفته از وبلاگ مس وجود

نوشته شده در دوشنبه 1 خرداد 1391 ساعت 02:24 ق.ظ توسط نظرات |



قالب جدید وبلاگ پیچك دات نت